Początek powstania trójboju siłowego należy uznać rok 1958, kiedy to w Wielkiej Brytanii odbyły się pierwsze mistrzostwa krajowe. Nie był to jeszcze klasyczny trójbój, lecz boje zmieniane w zależności od zawodów. Najczęściej stosowany był triplet: przysiad, wyciskanie leżąc i unoszenie przedramion. Około roku 1966 unoszenie przedramion wymieniono na martwy ciąg i taki układ bojów pozostał do chwili obecnej.

Kobiety pojawiły się na mistrzostwa Europy w roku 1983, w niemieckim Darmstadt.  EPF (European Powerlifting Federation) wprowadziła w 1985 r. Mistrzostwa Juniorów również w Niemczech – w Soest, natomiast juniorki pojawiły się na Mistrzostwach Europy Juniorów w Czerkasach na Ukrainie dokładnie 10 lat później. W obu kategoriach weteranów po raz pierwszy rozegrano mistrzostwa Europy w 1988 r. w angielskim Milton Keynes. Najpóźniej rozpoczęto organizację tej rangi zawodów dla kobiet – weteranek – odbyły się one w Walencji, w Hiszpanii, w  roku 1995.

Rok 1995 zapoczątkował powstanie dyscypliny siłowej o nazwie wyciskanie sztangi leżąc. Właśnie w tym roku odbyły się I Mistrzostwa Europy w Wyciskaniu Leżąc w Budapeszcie (Węgry). Wystartowało w nich wówczas 8 zawodników z Polski zdobywając dwa medale:  złoty – Andrzej Stanaszek (kat. 52 kg), brązowy – Czesław Kędziora (kat. 60 kg), obaj z Bielska-Białej. Stanaszek wygrał te zawody uzyskując 162,67 pkt. Schwartz’a i ustanowił jednocześnie rekord mistrzostw – 167,5 kg. Początkowo mistrzostwa w wyciskaniu leżąc charakteryzowały się tym, że nie można było na nich poprawiać rekordów Europy i świata, natomiast notowane były rekordy mistrzostw Europy oraz rekordy mistrzostw świata. Zdarzały się rekordy świata niższe od europejskich. Obecnie można poprawiać rekordy świata na mistrzostwach Europy i odwrotnie.

Wyciskanie sztangi leżąc wywodzi się właśnie z dyscypliny siłowej nazywanej „trójbojem siłowym”. W skład trójboju siłowego wchodzą jak już wyżej wspomniałem takie ćwiczenia jak przysiady ze sztangą. Jest to pierwszy bój wykonywany na zawodach sportowych. Drugim bojem jest wyciskanie sztangi leżąc, ostatni bój to martwy ciąg ćwiczenie rozwijające mięśnie pleców, nóg i ramion.

Wyciskanie sztangi leżąc jest to podstawowe ćwiczenie na mięśnie klatki piersiowej. Rozwija również mięśnie obręczy barkowej oraz mięśnie trójgłowe ramion. Powoduje wzrost masy mięśniowej pracujących mięśni oraz wpływa na ich siłę.

Sposób rywalizacji na zawodach sportowych w tej dyscyplinie siłowej odbywa się w danych kategoriach wagowych, wiekowych oraz w kategorii open i wszech wag. Obecnie w kategorii kobiet obowiązują następujące kategorie wagowe:  44, 48, 52, 56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90, +90 kg. Występują również kategorie wiekowe zaczynające się od młodziczek gdzie obowiązuje przedział wiekowy od lat 14 do 18 rocznikowo. Następny przedział to juniorki młodsze (od 19 do 20lat rocznikowo ), juniorki starsze od 21 do 23 lat, seniorki od 24 do 39lat, weteranki I grupy od 40 do 49 lat oraz weteranki II grupy 50 lat i więcej.

Kategoria mężczyzn różni się od kategorii kobiet kategoriami wagowymi natomiast kategorie wiekowe są prawie takie same. Obowiązują następujące kategorie wagowe: 52, 56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90, 100, 110, 125, +125 kg, Natomiast kategorie wiekowe są takie same jak w kategorii kobiet z tym ,że w mężczyznach obowiązuje kategoria wiekowa weterani II grupy od 50 lat do 60 ,a dodatkowo znajduje się kategoria weterani III grupy 60 lat i więcej.

Skoro już wiemy jak wygląda rywalizacja w kategoriach wiekowych i wagowych pozostaje przedstawić mi ostatni sposób rywalizacji, kategorie open. W tej kategorii sposób rywalizacji odbywa się za pomocą odpowiednich formuł.

Pierwszymi formułami pozwalającymi porównywać zawodników lub zawodniczki z różnych kategorii wagowych były formuły Schwartz’a – dla mężczyzn, i Malone’a – dla kobiet. Po kilkunastu latach obowiązywania tych formuł okazało się, że preferowane są niskie kategorie wagowe. Opłacało się wówczas znacznie zbić wagę ciała – szybki wzrost wartości współczynnika przewyższał spadek wyniku w kilogramach, wskutek czego ostateczny wynik w Wilks’ie był wyższy niż przy lepszym wyniku i naturalnej wadze ciała. W połowie lat 90-tych ub. stulecia, australijski matematyk-trójboista, Robert Wilks, bazując na ogromnym materiale z zawodów IPF, zawodów kontynentalnych oraz krajów, przedstawił nową koncepcję współczynników. Nowa formuła miała niwelować wcześniejsze różnice pomiędzy dużymi i niskimi kategoriami w obrębie jednej płci oraz umożliwić porównanie mężczyzn i kobiet. Wilks przedstawił tabelę współczynników z dokładnością do 6 miejsc po przecinku. W wyniku ogólnoświatowej dyskusji nad nową formułą współczynniki zostały zaokrąglone do 4 miejsc po przecinku. Kongres IPF w listopadzie 1996 r. zatwierdził nową formułę, zwaną odtąd Formułą Wilks’a. Formuła Wilks’a obowiązuje od 1 stycznia 1997 r. na wszystkich zawodach IPF (International Powerlifting Federation).

Na mistrzostwach w celu określenia najlepszego zawodnika zawodów oblicza się punkty Wilks’a dla najlepszego zawodnika w każdej kategorii wagowej czyli wyłania się Mistrza Mistrzów. Miejsc 2-gich, 3-ich i dalszych nie bierze się pod uwagę. Możliwa jest więc sytuacja, gdy zawodnik na drugim miejscu ma więcej punktów Wilks’a od mistrza tej kategorii. Klasyfikacja uwzględnia więc walkę ze względu na wysokość wyniku w kg w kategorii wagowej – zawodnik słabszy w tej kategorii nie jest brany pod  uwagę.   W celu określenia najlepszego zawodnika zawodów ligowych, grużynowych w Wilks’ie czy pucharowych, oblicza się punkty Wilks’a dla wszystkich zawodników biorących udział w zawodach. Najlepszym zawodnikiem zostaje zawodnik mający najwięcej punktów. Ta klasyfikacja nie uwzględnia bezpośredniej walki pomiędzy zawodnikami ze względu na wynik w kg. Najlepszym zawodnikiem zawodów zostaje zawodnik posiadający faktycznie największa ilość punktów. Możliwa jest zatem sytuacja gdy zawodnik mający miejsce drugie lub dalsze w kategorii wagowej, ale lżejszy od rywali może wygrać zawody.